COLUMN: DE POLITICUS VERDIENT EVENVEEL PRIVACY ALS DE GEWONE BURGER (De Volkskrant)

In het Verenigd Koninkrijk is er dankzij enfant terrible Boris Johnson weer een verwoed debat gaande over het recht op privacy versus persvrijheid. Daarin legt privacy het te vaak af tegen persvrijheid, schrijft gastcolumnist Ela Colak.


 

Boris Johnson (beeld ANP)

 

Door de jaren heen ben ik anders gaan kijken naar relaties en vreemdgaan. Niemand is perfect, we begaan allemaal wel eens een fout. Ik zie om me heen dat monogamie voor sommigen een rustpunt is, anderen maakt het juist rusteloos. Vroeger viel ik van mijn stoel als iemand een affaire bleek te hebben, of een open relatie, tegenwoordig zal ik niet zo snel oordelen.

In keurige mantel- en maatpakken lopen politici rond in hoofdsteden die ook hun hedonistische ambities willen najagen, wetende hoe risicovol het voor hun imago is. Ik gun hen evenveel privacy als de gewone burger, want het is een universeel recht.

Riooljournalistiek

In het Verenigd Koninkrijk is er dankzij het enfant terrible van de Britse politiek, Boris Johnson, weer een verwoed debat gaande over het recht op privacy versus persvrijheid. In een land waar men smult van tabloids en riooljournalistiek, is je privacy afhankelijk van je positie binnen de pikorde.

Toegegeven: Johnson gaat zelf soms uitermate slordig om met persoonlijke informatie. Ik krijg de indruk dat hij trots is op zijn veroveringen door de jaren heen. Zo zou hij hebben gezegd dat hij het concept monogamie niet omarmt en wijt hij de drang om veel vrouwen te veroveren aan zijn Turkse roots (Johnsons overgrootvader is Turks). Bijzonder dat de mogelijk binnenkort machtigste man van het Verenigd Koninkrijk Turkse voorouders heeft, treurig dat hij er zo’n oriëntaals beeld van de Turkse man op nahoudt.

Maar wat maakt het uit wat hij achterna jaagt in zijn privéleven? Het privé- en professionele domein staan los van elkaar. Dat geldt voor de gewone burger én politici.

Politieke keuze

Gezien zijn populariteit binnen de Conservatieve partij leek het Britse publiek Johnson affaires en buitenechtelijke kinderen door de jaren heen te hebben vergeven. Maar dan krijgen Johnson en zijn PR-vriendin Carrie Symonds binnenshuis ruzie. Het was hoorbaar voor enkele buren die prompt geluidsopnames maakten, omdat ze vreesden voor de veiligheid van Symonds. Ze belden de politie, die kwam langs en constateerde dat er geen gewonden waren. En daarmee basta, zou ik denken.

De linksgezinde buren stuurden de opnames echter naar de linkse krant The Guardian en die publiceerde een transcript ervan waarin Symonds Johnson van zich lijkt af te duwen en hem de deur wijst. The Guardian beredeneert dat het publiek, dat niet mee kan stemmen voor een nieuwe premier, het recht heeft om te weten wie hen wordt opgedrongen als nieuwe leider. Een kritisch onderzoek is niet alleen passend in deze situatie, volgens The Guardian is het noodzakelijk. En Johnsons recht op privacy? Dan had hij maar geen ambitie moeten hebben om premier te worden.

Allereerst vind ik niet dat publicatie van de ruzie, waarbij nogmaals niemand gewond raakte, in het belang is van het publiek. Ik zie het als een laatste redmiddel van het linkse kamp om een Johnson-premierschap te voorkomen.

En als burgers en journalisten het hinderlijk vinden dat alleen Conservatieve partijleden kunnen bepalen wie de volgende premier wordt in plaats van dat er verkiezingen worden gehouden, moeten ze het politieke systeem torpederen, niet Johnsons privéleven.

Dubbele standaard

Opvallend: in januari dit jaar schreef de redactie van The Guardian een opiniestuk over privacy als een fundamenteel mensenrecht, naar aanleiding van een hack waardoor duizenden documenten van Duitse politici op straat kwamen te liggen. Hierin bepleit de krant dat het privacy-recht óók geldt voor politici. Als het om het kiezen van hun eigen premier gaat gelden er kennelijk andere regels.

Als gerespecteerde krant zou The Guardian de Conservatieve kandidaat-premier moeten aanvallen op basis van zijn halve waarheden met betrekking tot Brexit, niet door middel van zijn turbulente liefdesleven.

In theorie hoeft niemand te weten van wie je houdt, of je een minnaar of maîtresse hebt, in de praktijk liggen de kaarten anders. Hoewel privacy onder druk staat in tijden van hypersociale media, moet het een waarde zijn die wordt gedeeld. We mogen daar niet selectief mee omspringen – iets wat je op zijn minst wel kan verwachten van een kwaliteitskrant.

Nu maar hopen dat jouw buren het recht op privacy wel respecteren, ook als die een gruwelijke hekel aan je hebben.

Ela Colak is schrijver en in de maand juli gastcolumnist op volkskrant.nl/opinie.

Bron: https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/gastcolumn-de-politicus-verdient-evenveel-privacy-als-de-gewone-burger~b8a48186/

Please follow and like us:
error

4 antwoorden op “COLUMN: DE POLITICUS VERDIENT EVENVEEL PRIVACY ALS DE GEWONE BURGER (De Volkskrant)”

  1. “Het privé- en professionele domein staan los van elkaar. ”
    Als dat zo zou zijn, dan had de hele Metoo-beweging nooit mogen bestaan (wat heeft die “arme” Weinstein niet over zich heengekregen), hadden we niets geweten over Michael Jackson en de kleine kinderen, was er over de pedofiele bisschoppen niets gepubliceerd, enzovoort, enzovoort…
    Of geldt de regel alleen voor linkse kranten die over rechtse politici schrijven?

    1. Ela Colak schreef:

      Hoi Ton, als er sprake is van een misdrijf lijkt het me evident dat het publiek hiervan op de hoogte wordt gesteld (denk aan de politicus Camiel Eurlings, maar ook de voorbeelden die jij noemt). In het geval van Boris was dat alleen niet het geval, zoals ik tweemaal toe beschrijf. Groeten, Ela

      1. Hallo Ela, in mijn optiek is er pas sprake van een misdrijf als er door een rechter een veroordeling is uitgesproken. Weinstein is (nog) niet veroordeeld en Jackson helemaal nooit. Eurlings heeft geschikt zonder erkenning van schuld en heeft geen strafblad. Hebben zij nu wel of niet recht op privacy als je professionele en privé-domeinen wil scheiden?
        In de Britse pers, waar jij over schrijft, zijn er veel meer 100% leugenberichten over Corbyn te vinden (IRA, PLO, gezondheid, antisemitisme), dan dat Johnson akkefietje waar nota bene audiobewijs van is. Wekt dat niet de schijn van selektieve verontwaardiging? (Fijn dat je antwoordt trouwens! ) Groet Ton

        1. Ela Colak schreef:

          Hoi Ton,
          Maar wat voor ‘bewijs’ had The Guardian nou in handen gekregen van die schijnheilige buren? Het was een ruzie waarin geen sprake was van overtreding van de wet, zoals bij Weinstein en Eurlings. Als dat wel zo was geweest en Johnsons vriendin naar buiten was getreden als slachtoffer, compleet ander verhaal.
          Je noemt het selectieve verontwaardiging, ik noem het selectieve benadering van privacy door een krant die meet met twee maten.
          Wat betreft het geflirt met antisemitisme (oftewel racisme) van Corbyn’s kring, daar heb ik me te weinig in verdiept, maar ook dat vind ik van een compleet andere orde. Mits een krant het kan onderbouwen, zegt dat voor mij meer over iemands politieke gedachtegoed, dan wanneer iemand een minnares of echtelijke ruzie heeft. Waar ik vooral op doelde is het geroddel over en veroordeling van de liefdeslevens van publieke personen. Zoiets zou je verwachten van The Sun of Daily Mail, niet The Guardian.
          Bedankt voor je reacties, je stelt goede vragen. Groet! Ela

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *