COLUMN: TIME’S UP, JOE (De Volkskrant)

Een blinde vlek valt nog te verdedigen, die hebben we allemaal. Maar de Democratische presidentskandidaat Joe Biden heeft een grens gepasseerd, schrijft gastcolumnist Ela Colak.

Beeld AP

 

 

Eenzijdige beelden van Turken, ik kom ze nog steeds tegen. Toen ik single was, kreeg ik eens de vraag: ‘Word je later uitgehuwelijkt?’ Anderen reageren weer verbaasd dat mijn moeder geen hoofddoek draagt.

Voor sommigen Turkse-Nederlanders zijn dit soort vragen onverdraaglijk. Ik denk: ach, er is zoveel dat ik niet weet van andere culturen. We hebben allemaal een blinde vlek en zitten onbewust vaak vol van aannames over individuen of culturen.

Onze blinde vlek hangt samen met, zoals gedragswetenschapper Ben Tiggelaar betoogt, onze ‘standplaats’. Hoe hoger in de sociale hiërarchie, hoe minder feedback een mens krijgt. Macht intimideert en mensen zijn afhankelijk van machtige individuen, maar als degene die bovenaan de ladder staan andermans mening niet willen aanhoren, is de kans groot dat hun blinde vlek blijft groeien.

In Amerika ligt de Democratische presidentskandidaat Joe Biden onder vuur vanwege zijn blind spot. In april werd hij beticht van een te intieme omgang met jonge vrouwen, die zijn lange knuffels niet waardeerden. Biden zei dat hij geen verkeerde intenties had met zijn fysieke contact. Excuses bleven uit, maar hij opperde dat hij vanaf nu zou ‘luisteren’. Dat bleek al snel een valse belofte.

Op een campagnebijeenkomst in juni zei Biden dat hij in de jaren zeventig samenwerkte met mensen met wie hij het niet altijd eens was, maar dat zijn doel consensus was. Hij was trots op wat hij had bereikt, zelfs op de aangename samenwerking met enkele senatoren die zich hadden uitgesproken tegen desegregatie. Dit schoot bij de zwarte Democratische presidentskandidaten Cory Booker en Kamala Harris in het verkeerde keelgat. Zij vonden het ophemelen van Biden’s banden met uitgesproken racisten ongevoelig. Biden wuifde het weg en zei dat hij geen greintje racisme heeft in zijn hele lijf. Weer luisterde hij niet, weer bleef de spijtbetuiging uit.

Harris liet het er niet bij. Tijdens hun eerste debat als Democratische presidentskandidaten wees ze Biden erop dat hij zich decennia eerder niet geroepen voelde een onderwijsprogramma waarbij kansarme kinderen met bussen naar gevestigde scholen worden gestuurd (‘desegregation busing’) te steunen, een programma waarvan zij nota bene deel uitmaakte. Biden zakte voor het oog van het publiek door de grond. Dit was niet alleen een racial blind spot, dit was domweg tegenwerken van het floreren van de Afro-Amerikaanse gemeenschap.

Excuses

Deze week bood Biden alsnog zijn excuses aan voor het ophemelen van zijn professionele relaties met de niet zo plezante senatoren. Zou Biden terecht zijn gewezen door zijn campagnemedewerkers en de oogkleppen hebben afgedaan? Welnee; alles voor de race naar Het Witte Huis. Wat opvalt is dat hij geen excuses maakt voor zijn daden, maar voor het verdriet dat zijn woorden bij anderen hebben gecreëerd.

Ik wist dit allemaal niet over Biden toen hij optrok met Obama, ik hoor het elf jaar nadat hij voor het eerst het wereldpodium betrad. Kennelijk heeft de media ook wel eens last van een blinde vlek.

Waar trekken we de grens? De huidige Amerikaanse president maakt zich weinig geliefd door zijn vrouwonvriendelijke gedrag, wil ook niet luisteren naar gemarginaliseerden en roept net als Biden van de daken dat hij geen racist is. Moeten we Biden langs een andere meetlat leggen omdat hij een Democraat is die acht jaar lang onder Obama heeft gediend als vice-president?

Al kwam Biden met zijn staat van dienst door de keuring van de eerste zwarte president van de Verenigde Staten, hij zat fout en hij voelt zich te verheven om dit toe te geven. Ja, Obama was je maatje, maar die had mogelijk ook oogkleppen op toen hij zocht naar een vicepresidentskandidaat waarmee hij de witte middenklasse kon behagen.

Een blinde vlek valt nog te verdedigen, die hebben we allemaal, maar een carrière waarin je met mensen hebt gewerkt die aan de verkeerde kant van de geschiedenis staan en daar ook nog met lichte weemoed op terugblikt, daarmee passeer je de grens.

Nee, Biden, het is tijd om eens goed te luisteren naar degene die onder jou op de ladder staan. Je bent geen aanrander, je bent geen racist, maar je was wel een enabler.

Zoals Amerikaanse vrouwen van de #MeToo-beweging zouden zeggen: ‘Time’s up, Joe.’

Ela Colak is schrijver en in de maand juli gastcolumnist op volkskrant.nl/opinie.

Bron: https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/time-s-up-joe~b7a9a6b1/

 

Please follow and like us:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *