COLUMN: EINDELIJK EVEN VERLOST VAN DIE DIGITALE LEEROMGEVING (De Volkskrant)

De schoolvakanties zijn in volle gang en ik hoop dat alle kinderen zich nu vermaken in de speeltuin of op een camping. Met name kinderen die door hun ouders op een school zijn geplaatst waar de tablet en de smartphone regeert; vooral zij moeten bijkomen van een vermoeiend, stressvol jaar vol prikkels in een omgeving waarin een socialemedia- of gameverslaving wordt gedoogd.

Beeld Marcel van den Bergh

 

 

Het zwaarste vak dat ik ooit had, was dat van middelbareschooldocent. Hulde aan iedereen die een klas vol pubers in bedwang weet te houden en ze ook nog iets kan bijbrengen. Hoewel ik het individuele contact met leerlingen en collega’s waardeerde, verdroeg ik het idee niet de rest van mijn carrière politieagent te moeten spelen. Dat het aantal burn-outgevallen het hoogste is binnen het onderwijs, verbaasde me toen al niet. Reden genoeg om er na twee jaar de brui aan te geven.

Het jaar waarin ik begon met lesgeven werd op mijn school vol goede moed de iPad geïntroduceerd, het was de tijd van de ‘onderwijsrevolutie’ van Maurice de Hond en zijn Steve Jobs-school. Voor in de klas kon ik al aan de smoeltjes zien of leerlingen bezig waren met Engelse grammatica of met chatten, gamen of, in het ergste geval, porno kijken.

Uit medelijden durfde ik bijna geen huiswerk te geven, nadat leerlingen hadden geklaagd dat hun ogen ’s avonds te vermoeid waren om nog naar het scherm te staren. In de schoolpauzes speelden de meesten, gebukt over hun iPad. Dan kon ik het wel uitschreeuwen: ‘Waarom ren je niet door de gang? Kun je dat apparaat niet éven wegleggen?’

Dat laatste is veeleisend en hypocriet. Volwassenen kunnen niet eens op een gezonde manier omgaan met hun smartphone, hoe kunnen we dan in vredesnaam zulke discipline verwachten van kinderen?

Toen ik het een keer beu was om continu te controleren of eersteklasleerlingen zaten te werken of te surfen op het web, kreeg ik een onverwacht wanhopige respons: ‘Wij hebben hier niet voor gekozen, mevrouw! We hebben ons aangemeld voor deze school en kregen daarna pas te horen dat we een iPad moesten aanschaffen. Het is niet onze schuld!’ Mijn mond viel open.

Sommige collega’s deelden mijn frustratie, maar ze zaten niet allemaal met hun handen in het haar. Meningen verschilden, maar er werd (destijds) niet openlijk over gesproken, alleen in de wandelgangen.

Er zijn onderzoeken die uitwijzen dat tablets kinderen slimmer maken en efficiënter zijn voor leraren. Ik snap dat een tablet waarmee gepersonaliseerd onderwijs kan worden aangeboden, zeer efficiënt klinkt. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat differentiëren een klus is voor een docent, maar het is niet onmogelijk. Een voordeel is dat er ook meer persoonlijk contact is dan wanneer docent en leerling beiden naar een scherm staren.

Het pro-iPadkamp houdt stug vol dat computerprogramma’s in de maatschappij overal voorkomen en dat je kinderen moet voorbereiden op de toekomst. Wat mij betreft: juist omdat computers onze levens meer en meer zullen beïnvloeden, moet de school een vrijhaven blijven voor een duurzame, gezonde en creatieve ontwikkeling, zónder input van op winst gerichte, manipulatieve, privacy-schendende bedrijven uit Silicon Valley.

De voordelen wegen niet op tegen de nadelen, want het blijkt dat een tablet de concentratie en motoriek van kinderen aantast en de kans op bijziendheid vergroot. Daarnaast wijst onderzoek uit dat de helft van 12-16-jarigen zichzelf verslaafd vindt aan sociale media. En als ze de rest van hun leven hun handen ergens aan vol zullen hebben, is het aan Facebook, Snapchat en Instagram. Ik zeg niet dat je sociale media moet verbieden, maar als ik verantwoordelijk was voor al die leerlingen, zou ik ten minste de ‘thuis-of-in-de-kluismethode’ hanteren en mobieltjes en tablets uit de klas verbannen.

Ouders die nog een school zoeken voor hun kind, probeer ik te overtuigen om die zware rugtas te verkiezen boven de vederlichte iPad. Ik kan alleen maar hopen dat de ouders die op vakantie zijn en voor dezelfde keuze staan, en die misschien eindelijk ook even ‘offline’ zijn, tot hetzelfde inzicht komen.

Bron: https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/het-zwaarste-vak-dat-ik-ooit-had-was-dat-van-middelbareschooldocent~b0c71e5d/

Please follow and like us:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *